How big is Windmolenstelsel?
1.7 zettámetros!
Het Windmolenstelsel, ook wel Messier 101 of M101 genoemd, is een groot spiraalstelsel in het sterrenbeeld Grote Beer. De schijf van sterren, stof en gas is ongeveer 170.000 tot 190.000 lichtjaar breed, waarbij een lichtjaar de afstand is die licht in één jaar aflegt, ongeveer 9,46 biljoen kilometer. Het sterrenstelsel ligt op ongeveer 21 miljoen lichtjaar van de Aarde.
M101 is bijna recht naar de Aarde toe gekeerd, dus de hele schijf en alle spiraalarmen zijn te zien. NASA geeft de breedte als 170.000 lichtjaar, op basis van een gedetailleerd portret van de Hubble-ruimtetelescoop dat in 2006 werd vrijgegeven.
Een sterrenstelsel heeft geen scherpe rand. Daarom meten astronomen de breedte vaak tot waar de gloed is weggezakt tot een vast, zwak helderheidsniveau. Op dat niveau geeft de Third Reference Catalogue of Bright Galaxies M101 een breedte van ongeveer 29 boogminuten, bijna de breedte van de volle maan. Een boogminuut is een zestigste van een graad. Hoe breed die hoek in lichtjaren is, hangt af van de afstand van het sterrenstelsel.
Een studie uit 2019 mat de helderste oude rode reuzensterren in de buitenste delen van M101 en kwam uit op een afstand van 6,52 miljoen parsec, waarbij een parsec ongeveer 3,26 lichtjaar is. Dat is ongeveer 21 miljoen lichtjaar, waarmee de breedte uit de catalogus neerkomt op ongeveer 180.000 lichtjaar. Studies van pulserende sterren, cepheïden genoemd, geven een iets grotere afstand, ongeveer 22 miljoen lichtjaar, en een breedte van rond de 190.000. De pagina's van NASA gebruiken een oudere afstand van 25 miljoen lichtjaar.
Astronomen schatten dat M101 minstens een biljoen sterren bevat. Ongeveer 100 miljard daarvan zouden qua temperatuur en levensduur op de Zon kunnen lijken. De spiraalarmen zijn bezaaid met grote nevels, gaswolken waarin nieuwe sterren ontstaan. Sterrenhopen van hete, jonge, blauwe sterren tekenen de armen af.
De schijf is zo dun dat Hubble er sterrenstelsels doorheen kan zien die nog verder weg staan. Pierre Méchain, een collega van de astronoom Charles Messier, ontdekte M101 in 1781. M101 is te zien door een kleine telescoop.
Astronomen hebben in M101 meerdere supernova's waargenomen, explosies van sterren. Een daarvan, SN 2011fe, was anno 2024 de dichtstbijzijnde recente supernova van type Ia. Dit soort supernova bereikt een bekende piekhelderheid, en daarom gebruiken astronomen zulke supernova's om afstanden tot verre sterrenstelsels te meten en om te bepalen hoe snel het heelal uitdijt.
Koichi Itagaki ontdekte op 19 mei 2023 nog een supernova, SN 2023ixf. Het ging om een supernova van type II, de explosie van een zware ster, en modellen komen uit op een ster van ongeveer 15 keer de massa van de Zon. Omdat M101 zo vaak wordt gefotografeerd, vonden amateur- en professionele astronomen de supernova later op veel foto's van vóór de melding.