How big is Grote Magelhaense Wolk?
300 examètres!
De Grote Magelhaense Wolk is een klein sterrenstelsel vlak bij de Melkweg, op ongeveer 160.000 lichtjaar van de Aarde. Een lichtjaar is de afstand die licht in één jaar aflegt, ongeveer 9,46 biljoen kilometer. Het hoofdgedeelte van het sterrenstelsel, waar de sterren zitten, is ongeveer 30.000 lichtjaar breed. Vanaf het zuidelijk halfrond is het stelsel zonder telescoop te zien en beslaat het ongeveer 20 keer de breedte van de volle Maan.
De Grote Magelhaense Wolk is een onregelmatig dwergstelsel: een klein sterrenstelsel zonder nette spiraal- of ovale vorm. Net als elk sterrenstelsel heeft de wolk geen scherpe rand, dus de breedte hangt ervan af hoe zwak de gloed mag zijn die nog wordt meegeteld. Catalogi van sterrenstelsels meten de breedte tot een vaste, zeer zwakke helderheid.
Zo gemeten geeft de catalogus Updated Nearby Galaxy Catalog, uitgegeven in 2013, het sterrenstelsel een breedte van 10,8 graden aan de hemel. Op een afstand van 160.000 lichtjaar beslaat die hoek ongeveer 30.000 lichtjaar. Na correctie voor stof in de Melkweg en voor de manier waarop het sterrenstelsel naar de Aarde toe is gekanteld, geeft de catalogus een breedte van ongeveer 33.000 lichtjaar.
De sterren zitten in een halo van ijl gas. In 2024 gebruikten astronomen de Hubble-ruimtetelescoop om deze halo voor het eerst te meten. Hij is ongeveer 50.000 lichtjaar breed, ongeveer een tiende van de grootte van de gashalo's van andere sterrenstelsels met dezelfde massa.
De Grote Magelhaense Wolk heeft ongeveer 10 procent van de massa van de Melkweg, waardoor hij zwaarder is dan de meeste dwergstelsels. Veel astronomen denken dat hij niet om de Melkweg draait maar er langs trekt, en dat hij pas onlangs het dichtst bij is gekomen. Hij is een van de ongeveer 50 dwergstelsels in de Lokale Groep, de familie van sterrenstelsels waartoe ook de Melkweg, Andromeda en het Driehoekstelsel behoren.
Doordat het sterrenstelsel door de gashalo van de Melkweg zelf beweegt, is het grootste deel van zijn eigen gashalo weggestript. Die gashalo sleept als de staart van een komeet achter het sterrenstelsel aan. Wat overblijft is klein, maar het sterrenstelsel heeft genoeg massa om het vast te houden. Dankzij dat overgebleven gas kan het sterrenstelsel nieuwe sterren blijven vormen.
In februari 1987 explodeerde een ster in de Grote Magelhaense Wolk als supernova, de gewelddadige dood van een massieve ster. Het was de eerste supernova die sinds 1604 met het blote oog te zien was. Het licht had ongeveer 160.000 jaar nodig gehad om de Aarde te bereiken, dus de explosie zelf vond ongeveer 160.000 jaar eerder plaats. Enkele maanden lang scheen de supernova met de kracht van 100 miljoen Zonnen.
Ongeveer twee uur voordat het licht werd gezien, registreerden drie observatoria een uitbarsting van neutrino's, piepkleine deeltjes die nauwelijks met materie in wisselwerking treden. Na een explosie als deze blijft naar verwachting een neutronenster achter, de ineengestorte kern van de ster, of een zwart gat. In 2024 vond de James Webb-ruimtetelescoop het beste bewijs tot nu toe voor een neutronenster op die plek.