How big is Gwiazda neutronowa?
24 kilómetros!
Gwiazda neutronowa to zapadnięte jądro masywnej gwiazdy, która wybuchła jako supernowa, czyli eksplozja kończąca życie niektórych dużych gwiazd. Gwiazda ta skupia w kuli o średnicy około 24–26 kilometrów więcej masy niż Słońce. Ta szerokość to jej średnica, mierzona prosto przez środek.
Naukowcy sądzą, że gwiazda neutronowa ma stałą skorupę z ciężkich atomów pod cienką atmosferą z wodoru lub helu. Dzięki temu gwiazda ma powierzchnię, której rozmiar można zmierzyć. Dokładne pomiary pochodzą z NICER, teleskopu rentgenowskiego na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej.
NICER bada pulsary, czyli szybko wirujące gwiazdy neutronowe. Na podstawie danych z NICER astronomowie ustalili, że pulsar PSR J0030+0451 ma około 26 kilometrów średnicy, a jego masa wynosi około 1,4 masy Słońca. Średnica pulsara PSR J0740+6620, którego masa wynosi około 2,1 masy Słońca, wyniosła w analizie jednego zespołu około 25 kilometrów, a w analizie innego około 27. W 2024 roku zmierzono trzeci pulsar, PSR J0437−4715, i uzyskano średnicę około 23 kilometrów.
Każdy z tych wyników jest obarczony niepewnością rzędu kilku kilometrów. Po połączeniu wyników dla dwóch pierwszych pulsarów z innymi obserwacjami jeden zespół ustalił w 2021 roku, że typowa gwiazda neutronowa o masie 1,4 masy Słońca ma promień 12,45 kilometra, plus minus 0,65. Daje to średnicę około 24–26 kilometrów.
Pod koniec życia gwiazda wielokrotnie cięższa od Słońca wyczerpuje paliwo w swoim jądrze. Jądro zapada się pod własnym ciężarem, a gwiazda wybucha jako supernowa. Najcięższe z takich gwiazd zostawiają po sobie czarne dziury. Lżejsze zostawiają gwiazdy neutronowe.
Podczas zapadania protony i elektrony jądra zostają zgniecione razem w neutrony, czyli cząstki, od których gwiazda wzięła nazwę. Jeśli zapadające się jądro ma masę od około 1 do 3 mas Słońca, neutrony mogą zatrzymać zapadanie.
Naukowcy sądzą, że gwiazda neutronowa ma budowę warstwową. Pod skorupą ciśnienie rozbija atomy na morze złożone głównie z neutronów. Głęboko w środku neutrony są upakowane nawet dwa razy ciaśniej niż cząstki w jądrze atomowym. Jaką postać przyjmuje materia w samym centrum, nadal nie wiadomo.
Średnio każdy centymetr sześcienny typowej gwiazdy neutronowej zawiera od 300 milionów do 400 milionów ton. Zmierzenie zarówno rozmiaru, jak i masy gwiazd neutronowych pozwala fizykom ustalić, jak zachowuje się tak gęsta materia. PSR J0740+6620 ma o prawie 50% większą masę niż PSR J0030+0451, ale jest zasadniczo tak samo duży. Ten wynik przemawia przeciwko niektórym koncepcjom, w których materia w centrum jest łatwiejsza do ściśnięcia.
Walter Baade i Fritz Zwicky zaproponowali w 1934 roku istnienie gwiazd neutronowych. Jocelyn Bell Burnell odkryła pierwsze pulsary w 1967 roku. Większość znanych gwiazd neutronowych widać jako pulsary. Każdy pulsar wysyła wiązki, które podczas obrotu omiatają niebo jak światło latarni morskiej, więc wydaje się, że pulsar błyska i gaśnie.
Pulsary mogą obracać się bardzo szybko. PSR J0740+6620 obraca się 346 razy na sekundę. NICER rejestruje moment nadejścia każdego promienia rentgenowskiego z pulsara z dokładnością do 100 nanosekund, czyli 100 miliardowych części sekundy. Zmieniająca się jasność pokazuje, jak silnie gwiazda zakrzywia światło, a z tego oraz z masy gwiazdy naukowcy mogą wyznaczyć jej rozmiar.