Wielki Obłok Magellana to niewielka galaktyka w pobliżu Drogi Mlecznej, w odległości około 160 000 lat świetlnych od Ziemi. Rok świetlny, czyli odległość, jaką światło pokonuje w ciągu roku, wynosi około 9,46 biliona kilometrów. Główna część galaktyki, złożona z gwiazd, ma około 30 000 lat świetlnych szerokości. Z półkuli południowej można ją zobaczyć bez teleskopu. Rozciąga się wtedy na niebie na szerokość około 20 razy większą niż szerokość Księżyca w pełni.

Rozmiar

Wielki Obłok Magellana to nieregularna galaktyka karłowata, czyli niewielka galaktyka bez wyraźnego spiralnego ani owalnego kształtu. Jak każda galaktyka, nie ma ostrej krawędzi, więc jego szerokość zależy od tego, jak słabą poświatę wlicza się do pomiaru. Katalogi galaktyk mierzą szerokość do standardowego, bardzo niskiego poziomu jasności.

Przy takim pomiarze katalog Updated Nearby Galaxy Catalog, opublikowany w 2013 roku, podaje dla galaktyki szerokość 10,8 stopnia na niebie. W odległości 160 000 lat świetlnych taki kąt odpowiada około 30 000 lat świetlnych. Po uwzględnieniu poprawki na pył w Drodze Mlecznej i na nachylenie galaktyki względem Ziemi katalog podaje szerokość około 33 000 lat świetlnych.

Gwiazdy leżą w halo z rzadkiego gazu. W 2024 roku astronomowie po raz pierwszy zmierzyli to halo za pomocą Kosmicznego Teleskopu Hubble'a. Halo ma około 50 000 lat świetlnych szerokości. To mniej więcej jedna dziesiąta rozmiaru gazowych halo innych galaktyk o takiej samej masie.

Porównania rozmiarów

Szerokość Wielkiego Obłoku Magellana to około jedna trzecia szerokości dysku Drogi Mlecznej, który ma około 100 000 lat świetlnych średnicy.
Galaktyka Trójkąta, galaktyka spiralna o średnicy około 60 000 lat świetlnych, jest około dwa razy szersza od Wielkiego Obłoku Magellana.
Przy pomiarze tą samą metodą w tym samym katalogu Wielki Obłok Magellana jest około trzy razy szerszy niż Galaktyka Karłowata w Strzelcu, która ma około 10 000 lat świetlnych średnicy.
Gdyby dysk Drogi Mlecznej zmniejszyć do szerokości piłki do koszykówki, Wielki Obłok Magellana miałby około 7 centymetrów szerokości i byłby nieco większy od piłki tenisowej. Znajdowałby się około 38 centymetrów od miejsca Ziemi w dysku.

Bliskie minięcie Drogi Mlecznej

Wielki Obłok Magellana ma około 10% masy Drogi Mlecznej, więc jest masywniejszy niż większość galaktyk karłowatych. Wielu astronomów sądzi, że Wielki Obłok Magellana nie krąży wokół Drogi Mlecznej, lecz ją mija, i że dopiero niedawno przeszedł przez punkt największego zbliżenia. Jest jedną z około 50 galaktyk karłowatych w Grupie Lokalnej, czyli rodzinie galaktyk, do której należą też Droga Mleczna, Galaktyka Andromedy i Galaktyka Trójkąta.

Ruch przez gazowe halo samej Drogi Mlecznej zdarł z Wielkiego Obłoku Magellana większość jego gazowego halo, które ciągnie się za galaktyką jak ogon komety. To, co zostało, jest niewielkie, ale galaktyka ma dość masy, by to utrzymać. Dzięki pozostałemu gazowi może nadal tworzyć nowe gwiazdy.

Supernowa 1987A

W lutym 1987 roku gwiazda w Wielkim Obłoku Magellana wybuchła jako supernowa, czyli gwałtowna śmierć masywnej gwiazdy. Była to pierwsza supernowa widoczna gołym okiem od 1604 roku. Jej światło biegło do Ziemi około 160 000 lat, więc sama eksplozja nastąpiła około 160 000 lat wcześniej. Przez kilka miesięcy świeciła z mocą 100 milionów Słońc.

Około dwóch godzin przed zobaczeniem światła trzy obserwatoria wykryły impuls neutrin, maleńkich cząstek, które prawie nie oddziałują z materią. Oczekuje się, że po takiej eksplozji zostaje gwiazda neutronowa, czyli zapadnięte jądro gwiazdy, albo czarna dziura. W 2024 roku Kosmiczny Teleskop Jamesa Webba znalazł jak dotąd najlepsze dowody na istnienie gwiazdy neutronowej w tym miejscu.

Źródła

Report a Problem

for Wielki Obłok Magellana